Ankara'da makina mühendisi olarak çalışan abim, İzmir'e universiade vesilesi ile teşrif etti. Dün geceden kalma kan çanağı gözlerimi sabah telefonun sesiyle açtım. O kadar erken beklemiyodum galiba. Telefonda saçmalamış bile olabilirim, şimdi çok net deil kafamda. Neyse, arada bir uğrar sevindirir kendisi beni. E tabii, ne de olsa 4 sene beraber oturduk İzmir'de aynı evde. Bi de kan bağı var. Seviniyom gelecem deyince ama pekte fazla görüşemyoruz gelince. PES4 'ü kurmuştum dün bugün abime kısmet oldu oynadık. Bayılıyorum o oyuna. Kombinasyonların ucu bucağı yok sanki. Yalnızken fazla tat vermese de birine 5 sallamanın keyfi başka oyunda yok galiba. İyice sıkılmaya başladım amaçsızca oturmaktan. Yüksek lisans başvurularının başlamasını bekliyorum. Herşeyi hazırladım... Bi kaç günlüğüne Marmaris'e gidiyorum yarın.Burası o zamana kadar aynı kalacak heralde. Öğrencilik bitti, seviniyoruz felan ama, giderek dah zorlaşıyor hayat sanki. Herkesin baskısı üzerinde oluyo. Gözler sana çevriliyo. Uğraşlara deil, sonuçlara bakılıyo. Beklentiler yüksek tabi... Sessizce uzaklaşıyorum buralardan, görüşmek üzere...