21 Mayıs 2005

Saat: 06.10

Murat çalar saati susturmak için yatağında hızla döndü ve her zaman yaptığı rutin bir işmişçesine, çabuk bir el hareketi ile alarmı “OFF” konumuna getirdi. ”Birkaç dakika daha” diye geçirdi içinden. Tam uykuya tekrar dalacaktı ki annesinin sesiyle irkildi:

-“Murat, hadi oğlum okuluna geç kalacaksın”

            Biraz önce kendi kendine söylediği cümleyi bu sefer annesi için tekrar etti Murat:

—Birkaç dakika daha. Yalnızca birkaç dakika, dedi sesi giderek kısılarak.

Annesinden beklediği cevap gelmeyince, uykusuna dönmeye karar verdi. Hatice Hanım meşgul bir insandı, çünkü Murat gibi üç oğlu daha vardı ve hepsi ile kendisi ilgilenmek zorundaydı. Bu yüzden hepsi ile aynı anda uğraşmak sanıldığından daha zordu. Murat’ın büyük kardeşi Osman üniversite sınavlarına hazırlanıyordu ve doğal olarak ilginin büyük kısmı ona düşüyordu. Murat bu durumdan çokta rahatsız değildi açıkçası. En azından biraz daha fazla uyuyabiliyordu. Aslında Murat çokta uyku meraklısı biri değildi. Ama bir gün önce ders çalışmaktan çok geç uyuyabilmişti. Çok parlak bir öğrencide sayılmazdı. Bu sınav onun bu dersten nasıl bir not alacağını etkileyecek önemli bir taneydi.

Annesinin sesi kulaklarında çınladı Murat’ın:

—Oğlum kalksana. Bak saat 7’ye geliyor.

            Belli ki annesi odaya kadar gelmişti. Çünkü ses çok yakından geliyordu. Murat bu söze aldırış etmemişti. Oysa okul servisi saat tam yedide evin önünde olurdu. Ama Murat’ın buna önem vermemesinin nedeni, sözlerinin annesinin çoğunlukla çocuklarını uyandırmak için kullandığı bir yöntem olmasındandı. Genellikle böyle saat verdiğinde on onbeş dakika daha fazlasını söylerdi. Murat çok fazla uykuya meraklı olmadığı ve genellikle zamanında kalktığı için pek fazla bu numaraya maruz kalmıyordu. Ama küçük kardeşlerinden biri olan Zafer bu numarayı çok iyi bilirdi. İçlerinde okula en çok geç kalan da, oydu nitekim.

            Oflaya puflaya kalktı yerinde Murat. Önce annesine baktı. Hiçte numara yapıyora benzemiyordu Hatice Hanım.

—Hadi Murat, daha kahvaltı yapacaksın diye ekledi annesi

            Murat saatini yokladı, kolunda değildi. Sonradan hatırladı ki gece çalışırken kolundan çıkarıp salondaki yemek masasına bırakmıştı. Ders çalışırken en ufak bir ses tüm konsantrasyonunu bozabiliyordu Murat’ın. Annesinin koluna uzanıp, bileğini saati görebilecek şekilde çevirdi. Saat 6.57’yi gösteriyordu. Gözlerini ovuşturup bir kez daha baktı saate. Değişen tek şey saniyenin gösterdiği yer oldu. Saati tasdiklemesi ile yataktan kalkması bir oldu. ”Olamaz” diye geçirdi içinden. Annesi şaşırmıştı, çoğunlukla çok sakin birisiydi Murat. Onu bu halde görmeye pek alışık değildi.

—Murat, evladım, ne oldu. Diye sordu annesi

—Bugün çok önemli bir sınavım var dedi.“Hem de ilk ders saatinde” diye ekledi

            Annesinin bir şey söylemesine izin vermeden:

—Benim hemen hazırlanmam gerek dedi. Çok çabuk. Alnı damla damla ter olmuştu. Ne zaman heyecanlansa öyle olurdu. Annesi memnuniyetsizlik ifadesi olarak kafasını iki yana sallayarak dışarı çıktı.”Kahvaltını yapmadan hiç bir yere gidemezsin” dedi mutfağa doğru ilerlerken. “Şimdi kahvaltının vakti değil” dedi Murat mırıldanarak. Aynı anda bir gün önce çıkartıp attığı gömleği aramakla meşguldü. Zaten bu evde hiçbir şeyi bulamamaktan şikâyetçiydi. En sonunda gömleğini buldu, acele ile giyip düğmelerini ilikledi. Hemen sonra pantolonunu giydi, kravatını taktı. Bir çırpıda ders notlarını topladı, birer paçavraymış gibi çantasına tıkıştırdı. Unuttuğu bir şey olup olmadığını kafasından geçirdi. Pekte sağlıklı düşündüğü söylenemezdi. Hemen toparlanıp odasından çıktı. Salona geçti, masadan bir hamlede saatini kaptı ve koluna geçirdi. Saate göz attı: yediyi bir dakika geçiyordu. “Noolur servis gelmemiş olsun” dedi. Sesi titriyordu. Dış kapıya doğru ilerledi. Tam dışarı adımını atacakken annesi koşarak geldi ve “En azından hazırladığım şu sandviçleri yanına al, okulda yersin” dedi. “Sağ ol, Anne” dedi. “Şimdi izninle çıkmam gerekiyor.” Annesinin günlük nasihatlerini da dinledikten sonra, kendini dışarıya attı Murat. “Neden ben” diye kendi kendine tekrarlarken.

            Dışarıda kendini kötü bir sürpriz bekliyordu Murat’ı. Okul servisi gelmiş ve gidiyordu. Ama hala görebiliyordu servisi. Çok geç değil dedi içinden ve servis şoförünün duyması umuduyla güçlü bir ıslık çaldı. Belki en güçlü ıslığı değildi ama bu kadar telaşlı bir haldeyken yapabileceğinin en iyisi de buydu. Servisten bir reaksiyon bekledi ama beklediği olmadı. Servis yoluna hiçbir şey olmamış gibi devam etti. Okulu yürünecek mesafede değildi belki ama çokta uzak sayılmazdı. Daha önce böyle bir olay başına sık gelmediğinden ne yapacağını da bilemedi. Oysa Zafer olsaydı şimdi birçok planından birini uygulamaya geçirmişti. Çok geçmeden Murat’ın aklına, babasının Anadolu lisesini kazandığı için aldığı bisiklet geldi. İlk günlerde neredeyse her gün bindiği bisikletin nerede olduğunu hatırlamakta güçlük çekti. Sonra anımsadı. “Bodrum” dedi heyecan içinde. Çabucak bodruma koştu. Kırmızı bisikleti orada duruyordu. Acele içinde, aynı anda bir sorun çıkmaması için dua ederek, bisikleti yukarı, yola taşıdı. Bisikletin nasıl bir durumda olduğu hakkında herhangi bir fikri yoktu. Sadece son yaptığı kazadan sonra bozulan ön freni hatırlıyordu. Fazla düşünecek vakti olmadığından bisiklete atladı ve pedallara yüklendi. Birkaç saniye içinde ulaşabileceği en yüksek hıza ulaşmıştı bile. “Daha hızlı, daha hızlı” diyerek kendinin sınırlarını zorlamaya başladı. Sportif bir yapıya sahip olmasına rağmen, çabucak yoruldu ve giderek yavaşladı. Daha sonra çıktığı en yüksek hızdan bir hayli yavaş bir hızla yoluna devam etmek zorundaydı. Nefes nefese kalmıştı.

            Murat’ın sınavına gireceği dersin hocası Yüksel Sungur, okulda “Prensip Yüksel” olarak tanınıyordu. Aynı zamanda okulun müdür yardımcısı da Yüksel Hoca’nın ta kendisiydi. Ona bu lakabın takılmasının sebebi, okulda hiçbir kuraldan ödün vermemesiydi. Okula zamanında gelinecek, üst baş derli toplu olacak, kızlar saçlarını toplayacak, erkekler saçlarını uzatmayacak ve jöle sürmeyecek gibi birçok kuralı gayet güzel uyguluyordu. Bunlardan şu anda en önemlisi ise, “her ne olursa olsun sınava zamanında gelinecek” kuralı idi. Yüksel hoca mazeret kabul etmezdi. Pek acıması olduğu da söylenemezdi. Birçok öğrencinin canını yakmıştı kuralları. Bununla da övünürdü. Her yerde “Herkes benim gibi olsa, gençler şimdi böyle olmazdı” derdi. Murat’ın, tahmin edebileceğiniz üzere, acele etmesinin sebebi buydu. Başka hangi hoca olursa olsun, ama Yüksel Hoca olmasın görüşü bütün öğrenciler gibi Murat’ın da aklındaydı.

            Kan ter içinde kalmıştı Murat. Ama sonunda okula da varmıştı. Yoldayken saate bakma aklına gelmemişti. Daha doğrusu korkmuştu. Okulun bahçesinde kimsenin olmadığını görünce “Eyvah!” diye bağırdı. Hemen saate baktı. Yediyi kırk üç geçiyordu. İlk dersin başlaması ise saat yedi otuzda oluyordu. Belki bir dakika geç belik bir dakika erken, ama daha fazlası değil. Murat işlerin yolunda olmadığının farkında bir şekilde okul girişine doğru ilerlemeye başladı. Boynu yola paralel bir konumdaydı ve göğsü hala hızla şişip iniyordu. Alnından aşağı ilerleyen terler kaşla buluştuğu noktada yere düşüyorlardı. “İşte bu hiçte iyi değil” dedi yine kendisine.

Birkaç dakika içinde sınıf kapısının önündeydi Murat. İçeriden Yüksek Hoca’nın sesini çok rahat bir şekilde duyabiliyordu. Öğrencileri kopya çekmemeleri konusunda uyarıyordu. Murat derin bir nefes aldı ve sınıfın kapısını çaldı. Yüksel Hoca’nın tok sesi “Gel!” şeklinde duyuldu. Murat utana sıkıla içeri girdi ve:

—Öğretmenim kusura bakmayın, geç kaldım dedi.

—Geç kaldığını biliyoruz herhalde, çık dışarı çabuk, seni sınava almıyorum.

Beklemediği bir yanıt değildi açıkçası Murat’ın. Ama son bir şans denemek istedi ve:

            —Ama hoc…. Cümlesini bitiremeden, Yüksek hocanın kükremesi duyuldu

            —Çabuk çık dışarı gözüm seni görmesin. Ben kaç kere sınava zamanında gelin demedim mi size. Çık dışarı.

Sanki yüzlerce kere sınava geç kalmış gibi hissetti Murat kendini. Soğuk duş almış etkisiyle adımını dışarı attı ve “Keşke” dedi “Keşke zamanında kalksaydım”.

21 Mayıs 2005

Saat: 06.10

Murat çalar saati duyar duymaz irkildi. “Kalkmam gerek” diye geçirdi içinden. Gözlerini ovuşturdu ve neden olduğunu bilmediği bir şekilde birbirine yapışmış göz kapaklarını fazla gayret göstermeden birbirinden ayırdı. “Bugün büyük gün” dedi. “Yüksel Hocanın sınavına geç kalmamam gerek”. Bugün her zamankinden daha fazla düşünüyordu zamanı. Hemen kafasından planını yaptı. Zamanı nasıl kullanacağını ayarladı. Hemen kalktı ve ellerini, yüzünü yıkadı. Mutfakta annesi ile Osman arasında geçen diyalogları duydu. Bu seferki deneme sınavına nasıl hazırlandığını anlatıyordu Osman. Yaptıklarını ve başarılarını ailesine anlatmayı çok severdi.

Odasına geçip hazırlanmaya başladı Murat. Önce akşamdan kalan ders notlarını düzenledi, güzelce çantasına koydu. Daha sonra sınav için gerekli olacak silgi, kalem gibi malzemelerini de çantasının ön gözüne güzelce yerleştirdi. Her şeyin eksiksiz olduğuna karar verdikten sonra okul kıyafetlerini giymek için hazırlandı. Her zamankinden farklı olarak önceden hazırladığı gömleğini ve pantolonunu giydi. Bütün okul kıyafetlerini giymeyi tamamladıktan sonra gitmek için hazır olduğu kanısına vardı. Odasından çıkarak salona ilerlerken annesinin Zafere seslendiğini duydu “Zafer hadi oğlum saat yedi oldu bak”. Murat annesinin her zamanki numaralarından biri olduğunu anlayarak gülümsedi. Salon masasının üzerindeki saatini aldı. Saat altı kırkı gösteriyordu. Tekrar gülümsedi ve mutfağa ilerledi. Annesine ve kalkmaya hazırlanan yaşça büyük abisine “Günaydın” diyerek masaya oturdu. Acele etmeden kahvaltısını yaptı. Bu arada annesi hala Zafer’i uyandırmaya çabalıyordu. Murat masadan kalktı ellerini yıkadı. Kendi kendine sınav notlarını aklından tekrar etti. Saat yediye gelirken son hazırlıklarını tamamladı annesinin nasihatlerini dinledikten sonra dışarı çıktı. Okul servisi tam saat yedide kapının önüne geldi. Murat hemen servise atladı ve ders notlarını gözden geçirdi. Başka bir gün olsaydı, servisin en arkasına geçip etrafı izlemeyi yeğlerdi. Ama bugün değil.

En sonunda servis okula vardı. Murat hemen servisten inerek, okul bahçesinde kendi sınıfı için ayrılan bölüme geçti ve her zamanki gibi müdürün konuşmasını dinledikten sonra arkadaşları ile birlikte sınıfına doğru yola koyuldu. Sırasına geçti ve Yüksel hocayı beklemeye başladı. Sınıfta herkes birbirine sorular soruyor, bilgi alışverişinde bulunuyordu. Hangi konudan soru gelebileceği hakkında tahminler yapılıyordu. Sınıftaki uğultu Yüksel hocanın kapıda belirmesiyle sona erdi. “Hemen notları kaldırın sınava başlıyorum” dedikten sonra kapıyı kapattı ve dediği gibi sınav kâğıtlarını dağıtmaya koyuldu. Önüne gelen sınav kâğıdına önce tümüyle göz gezdirdi Murat. Hepsi bildiği yerlerdi. Gerçi bütün konuları da çalışmıştı ama yine de kendine güvenemediği konular vardı. Tek tek soruları yanıtlamaya konuldu. On onbeş dakika sonra sınıfın kapısı çalındı. Kapıdaki bu sınıfın öğrencilerinden biriydi. Kapıyı açması ile Yüksel hocanın “Çık dışarı” diye bağırması bir oldu. Öğrenci sınava geç kaldığı için, giremeyecekti. Murat kendisinin başına böyle bir olay gelmediği için kendi kendine sevindi. Bütün soruları eksiksiz cevapladı. Ve sırtından kalkan büyük yükün verdiği rahatlıkla evinin yolunu tuttu.

Burak S.

Bütün hakları bana aittir :)))